سخنران اصلی این مراسم مهندس همایون خرم بود . وی گفت : تمام استقبال هایی که از یک هنرمند ، چه در زمان حیات اهل دل و اهل موسیقی و چه بعد از بین رفتن ظاهری ایشان ، به نظر من وجود آن آتشی است که در حقیقت در دل یک هنرمند شعله ور می شود که در واقع تداعی کننده این بیت حافظ است که می فرماید : "از آن بـه دیر مـغانـم عزیز می‌دارند / کـه آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست" ، و واقعا این آتش در دل تجویدی و تجویدی ها وجود داشت و در واقع همین آتش است که او و امثال او را زنده نگه می دارد و در حقیقت آنها را خالق چنین آهنگها و آثار دلپذیری می کند .

مهندس همایون خرم از زنده یاد تجویدی به عنوان "استاد هنرمند" یاد کرد زیرا که تجویدی علاوه بر کوشش و سعی فراوان ، از موقعیت خانوادگی و اجتماعی خوب و موهبت‌الهي نیز برخوردار بود و رسیدن به این مرتبه فقط با سعی و کوشش میسر نمی شود .

به گفته مهندس همایون خرم ، تجویدی در سازندگی آهنگ یک شخصیت هنری کاملا والایی بوده است و علتش این است که علاوه بر اینکه تابع ذوق بوده است ،تابع تناسب های صحیح نیز در کار بوده است و این امر میسر نمی شود مگر با مطالعه آثار دیگران و میبینم که ایم مسئله در آثار تجویدی مشهود است و نتیجه آن خلق آثاری چون "صبرم عطا کن" ، "آزاده" ، "رفتم و بار سفر بستم" و ... شده است .

مهدس همایون خرم افزود : وقتی آهنگهای تجودی را بررسی می کنیم ، عشق تجویدی به موسیقی راهبر او بوده است و آموخته هایش او را استوار کرده بود و ذوق و تکنیک همیشه باید باشند چون در صورت فقدان هر کدام از این موارد ، تعادل حفظ نمی شود .

به گفته مهندس همایوم خرم ، معنویات یکی از دلایل اصلی پربار بودن و دلپذیر بودن آثار استاد تجویدی است . آهنگهای تجویدی دلپذیر است چون خودش اهل دل بود . تجویدی اشعار حافظ را بسیار خوب می خواند و خط حافظ را بسیار خوب تشخیص می داد و نشان از آن داشت که این مرد اهل معرفت بوده است ، بخصوص در این اواخر ظاهرا ایشان با یک سری از حقایق پیوندی برقرار کرده بود چون من در چهره ایشان یک رضایتی می دیدم ، رضایتی که انسان دوست خود را میبیند و دوست دارد به پیشش برود . تجویدی شخصیتی بود که به مسائل مادی بی اعتنا بود و موسیقی را برای کسب ثروت نمی خواست و هدفش تنها اعتلای موسیقی ایران بود .